O ułomności polskiej procedury zawieszenia i zasadzie proporcjonalności raz jeszcze
13 sierpień 2026
Choć wyrok sądu z dnia 1 lipca 2026 r. w sprawie T-361/25 dotyczy zasadniczo oceny prawnej specyficznych przepisów obowiązujących za Odrą, to jednak warto o nim przypomnieć z dwóch powodów.
Po pierwsze, abstrahując od prawnej możliwości w Niemczech rozpoczęcia przemieszczania wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia bez fizycznego odebrania tych wyrobów w swoim składzie podatkowym, wyrok przypomina boleśnie, że polska procedura zawieszenia poboru akcyzy została zaprojektowana wadliwie i ciągle uniemożliwia podatnikom ponownie obejmować wyrobów akcyzowych już z zapłaconą akcyzą procedurą zawieszenia.
Czyż zapowiedziana przez Ministerstwo Finansów duża nowela akcyzowa upraszczająca regulacje nie jest najlepszym nośnikiem do uzdrowienia ww. sytuacji i urealnienia regulacji akcyzowych do wymogów stawianych przez prawo traktatowe i unijne dyrektywy akcyzowe?
https://www.gov.pl/web/premier/projekt-ustawy-o-zmianie-ustawy-o-podatku-akcyzowym-oraz-niektorych-innych-ustaw13
Po drugie o orzeczeniu trzeba wspomnieć, bo z niego kolejny raz wybrzmiewa zasada proporcjonalności, kluczowa dla wykładni przepisów podatkowych ukształtowanych na poziomie unijnym, nie zawsze idąca tą samą ścieżką dedukcji, co wykładnia literalna.
Sąd bowiem nie po raz pierwszy wskazał, że dla możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego kluczowe jest faktyczne wykorzystanie wyrobów akcyzowych, a nie dokumentacja, która miała towarzyszyć przemieszczanym wyrobom akcyzowym do miejsca ich wykorzystania.